" Σαν να ξεχύνεται μοιάζει ο ήλιος` και όντως, το φως του διαχέεται προς κάθε κατεύθυνση αλλά δεν στερεύει, γιατί αυτή η διάχυση είναι κάτι σαν τέντωμα. Οι λάμψεις του ονομάζονται ακτίνες, από το ρήμα εκτείνεσθαι. Θα αντιληφθείς τι λογής πράγμα είναι η ακτίνα, αν δεις το φως του ήλιου να τρυπώνει από χαραμάδα μέσα σ' ένα σκιερό σπίτι. Εκτείνεται σε ευθεία γραμμή και πάει ν' ακουμπήσει, θα λέγαμε, πάνω στο πρώτο στερεό πράγμα που θα του ανακόψει την πορεία προς τον παραπέρα αέρα. Και μένει εκεί, όπου μήτε γλιστρά μήτε πέφτει. Έτσι πρέπει να ρέει και να διαχέεται και η διάνοια: να "εκτείνεται" κι όχι να χύνεται έξω και να στερεύει` και να μη πέφτει και χτυπά με φόρα πάνω στα εμπόδια που θα βρεθούν στο διάβα της, παρά να στέκεται ορθή και να χαρίζει τη λάμψη της στο πράγμα που θα τη δεχτεί. Γιατί αν δεν αντανακλάς το φως, το στερείς κι από τον εαυτό σου."
Μάρκος Αυρήλιος , Τα Εις εαυτόν, βιβλίο Η΄, 57 , Εκδόσεις Θύραθεν, Θεσσαλονίκη 2008
[ Τα Εις εαυτόν είναι ένα πνευματικό ημερολόγιο. Σε καιρό εκστρατείας, στην πρώτη γραμμή του πολέμου, μέσα σε ένα αντίσκηνο, ο συγγραφέας κατέγραψε τους συλλογισμούς του, κρατούσε σημειώσεις, έδινε στον εαυτό του συμβουλές, τον εμψύχωνε με τη δύναμη της φιλοσοφίας. Με σκοπό - αυτό ήταν το πρώτο μέλημά του - να σταθεί συνεπής στις ιδέες που είχε ενστερνιστεί από τα νιάτα του, να αντέξει στις δυσκολίες, να μην παρασυρθεί από το χείμαρρο των γεγονότων, να μη καταλήξει ένας συνηθισμένος άνθρωπος της εξουσίας...
Τα Εις εαυτόν [...] δεν είναι απλό γνωμολόγιο ή συλλογή από ρητά προς επιλεκτική χρήση από πλευράς του αναγνώστη. Είναι αυστηρές εφαρμογές της στωικής οντολογίας, επιστημολογίας και ηθικής φιλοσοφίας[..] από την εισαγωγή του Γιάννη Αβραμίδη στο βιβλίο.]
Ας μου συγχωρεθεί η χρησιμοποίηση του αποσπάσματος που αντιβαίνει τις αρχές του συγγραφέα, αλλά η υπενθύμιση αυτή " εις εαυτόν" γαληνεύει τη δική μου σκέψη και ψυχή.
