Καστοριά, η αρχόντισσα

Ο δρόμος μετά το Δισπηλιό μας οδήγησε στην πόλη της Καστοριάς. Παραλίμνια πόλη, ανάμεσα στο Γράμμο και στο Βίτσι, με ιστορία δυο χιλιάδων χρόνων περίπου.

Πρώτος σταθμός το Μοναστήρι της Μαυριώτισσας στην ανατολική μεριά της λίμνης. Πολύ στενός ο δρόμος. Από τη μια μεριά η λίμνη και από την άλλη μεγάλα και ψηλά δένδρα.

 Το μοναστήρι είναι του 11ου αι., στα χρόνια του Αλέξιου Κομνηνού Α΄, κτισμένο σε ένα πανέμορφο τόπο με υπέροχη θέα στη λίμνη.

Σύμφωνα με την παράδοση, η μονή πήρε το όνομά της από το παραλίμνιο χωριό Μαύροβο που βρίσκεται απέναντι.

 Χαρακτηριστικό γνώρισμα του μοναστηριού οι εξωτερικές τοιχογραφίες .

Ένας τεράστιος πλάτανος ηλικίας περίπου 900 ετών μαρτυρεί την ιστορία της περιοχής.

Η επόμενη στάση είναι στην πιο γραφική συνοικία της πόλης, το Ντολτσό. Γραφικά πέτρινα δρομάκια, μεγαλόπρεπα και πανύψηλα αρχοντικά , άλλα ερειπωμένα και άλλα αναπαλαιωμένα και ανακαινισμένα , παραπέμπουν στην εποχή της μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας των Καστοριανών εξ αιτίας της γουνοποιϊας το 18ο αι.
Δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής, σε μακεδονικό ρυθμό, δένουν αριστοτεχνικά με το φυσικό περιβάλλον.

Περπατάμε κατά μήκος της λίμνης παρέα με κύκνους, πάπιες, χήνες και δεκάδες γλάρους.Στα ήρεμα και ατάραχα  γκριζοπράσινα νερά της λίμνης καθρεφτίζεται η πόλη. Βάρκες διάσπαρτες εδώ και εκεί φιλοξενούν κοπάδια πουλιών. 

Οάσεις πράσινου εδώ και εκεί ανάμεσα από ψηλά δένδρα και καφετέριες.Άνθρωποι που περπατούν, κάνουν ποδήλατο, πίνουν τον καφέ τους δίπλα στη λίμνη. Ανάμεσα μας χήνες σαν κυρίες. Αξιοσημείωτο ότι όση ώρα περπατούμε - και είναι αρκετή - δεν βλέπουμε πουθενά σκουπίδια. Μια αίσθηση καθαριότητας είναι κυρίαρχη. 

  Ένα μεγάλο πάρκο στο κέντρο με εικαστικές παρεμβάσεις.

Πόλη ανθρώπινη. Πόλη να ζεις.

Παρόντα και παρελθόντα- χρονοσυλλογές

  Τα Γιάννενα είναι μια πόλη που εξακολουθεί να έχει τους δικούς της ρυθμούς , το δικό της χρώμα, τη δική της ατμόσφαιρα , όσο κι αν σε μεγάλο βαθμό έχει ακολουθήσει τα στρεβλά  βήματα της ανάπτυξης  των μεγάλων πόλεων . Αυτό σημαίνει άναρχη δόμηση, κυκλοφοριακά προβλήματα και πολύ τσιμέντο.

   Περπατώντας όμως μέσα από παλιούς δρόμους και στενά,γύρω από το κάστρο και τη λίμνη υπάρχουν  ακόμη έντονα τα σημάδια μιας άλλης εποχής. Παλιά σπίτια, όχι απαραίτητα αρχοντικά, πόρτες, παράθυρα, μπαλκόνια, με φανερή την εγκατάλειψη πάνω τους εξακολουθούν να υπάρχουν, να αναπνέουν και  να προκαλούν τη συγκίνηση που αφήνει πάντα το παλιό. Μέσα σ' αυτά τα σπίτια έζησαν και μεγάλωσαν άνθρωποι. Είδαν χαρές και λύπες. Μαρτυρούν μιαν άλλη εποχή.

    Επειδή δεν έχω ζήσει την πόλη όπως οι ντόπιοι κάτοικοι της, πάντα στο μυαλό μου έρχονται εικόνες από τα διηγήματα του Δημήτρη Χατζή στο "Τέλος της μικρής μας πόλης" και τις ιστορίες του  Νίκου Χουλιαρά στα βιβλία , ο " Λούσιας" , " Ζωή, την άλλη φορά ",

 " Μια νύχτα του μακρύ χειμώνα" ή ακόμη και από το μυθιστόρημα του Μιχάλη Σπέγγου

 " Τελευταία συγγνώμη". Προσπαθώ να φανταστώ τη ζωή των σπιτιών όταν αυτά ζούσαν μέρες ακμής μέσα από τα έντονα σημάδια της παρακμής και της εγκατάλειψης.

     Ακόμη κι όταν έχω πολλές δουλειές στην πόλη , βρίσκω πάντα την ευκαιρία να κάνω μια βόλτα και να ανακαλύπτω μέρη που αν και τα έχω δει άπειρες φορές πάντα μου προσφέρουν κάτι διαφορετικό. 

Συνήθως ξεκινώ από την κεντρική πλατεία και κατεβαίνω προς το κάστρο και τη λίμνη ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή κάθε φορά. Έτσι έγινε και σήμερα. Είχα αρκετό χρόνο και η πρωινή βόλτα ήταν πολύ ευχάριστη.

Αρχικά μου άρεσε η ιδέα που είδα σ΄έναν από τους πιο κεντρικούς τοίχους της πόλης

Κατηφορίζοντας βρέθηκα πάλι στον παραλίμνιο δρόμο. Η πεζοπορία είναι πολύ αγαπημένη μου συνήθεια και όταν γίνεται  και πρωί δίπλα στη λίμνη ακόμη καλύτερα.

Απομεινάρια σπιτιού στο τείχος του κάστρου

Καστρόπορτες

Περπατώντας στα στενά της παλιάς πόλης.

Στοά Λιάμπεη στην οδό Ανεξαρτησίας