Για την παιδική εργασία και εκμετάλλευση

Το κείμενο δημοσιεύτηκε χθες στο περιοδικό Ατέχνως με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα κατά της Παιδικής Εργασίας

Γράφει η ofisofi // atexnos

 Παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής εργασίας σήμερα. Σύμφωνα με την Unicef για 168 εκ. παιδιά σε όλο τον κόσμο δεν υπάρχει χρόνος να είναι παιδιά. Ανακοινώσεις του διεθνούς τύπου αναφέρουν ότι 22.000 παιδιά σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα. Η φτώχεια ως συνέπεια της άγριας καπιταλιστικής ανάπτυξης και εκμετάλλευσης αναγκάζει αυτά τα παιδιά να δουλεύουν σκληρά και σε απάνθρωπες συνθήκες για να μπορέσουν να «ζήσουν». Η βία , η κακομεταχείριση, η σεξουαλική κακοποίηση σε συνδυασμό με την πορνεία και η επικινδυνότητα των συνθηκών εργασίας είναι καθημερινά φαινόμενα σχεδόν σε όλες τις χώρες της γης. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Παιδιά ενός κατώτερου θεού βιώνουν την αδικία και τη σκληρότητα από τα πιο τρυφερά τους χρόνια. Ανειδίκευτοι εργάτες στα ορυχεία, στους ορυζώνες, στις καλλιέργειες καφέ και κακάο, στα κεραμουργεία, στις βιοτεχνίες και στα εργοστάσια. Πολλές φορές μόνο για ένα πιάτο φαΐ κακής ποιότητας, ξυπόλητα και ρακένδυτα χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης. Τα παιδιά αντί να απολαμβάνουν την οικογενειακή θαλπωρή , το ζεστό φαγητό, το παιχνίδι και το σχολείο αναγκάζονται να δουλεύουν και να θέτουν την υγεία τους και την ομαλή ανάπτυξή τους σε συνεχή κίνδυνο. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στις λεγόμενες χώρες του τρίτου κόσμου αλλά και στις αναπτυγμένες χώρες , στις παρυφές των οποίων έχει δημιουργηθεί εξ αιτίας των καπιταλιστικών οικονομικών κρίσεων ένας τέταρτος κόσμος που αναγκάζει τα παιδιά να εγκαταλείπουν το σχολείο και να αναζητούν εργασία στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν τις μαστιζόμενες από την ανεργία οικογένειές τους.
Τα αίτια είναι γνωστά. Δεν χρειάζονται ούτε ευχολόγια ούτε φιλανθρωπίες ούτε κροκοδείλια δάκρυα. Χρειάζονται συνειδητοποίηση και συνεχής αγώνας για να χτυπηθεί το κακό στη ρίζα του . Για να εξαλειφθεί η φτώχεια που γεννά την παιδική εργασία και εκμετάλλευση είναι αναγκαία προϋπόθεση η ανατροπή του συστήματος μέσα από το οποίο αναδύεται. Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι αυτό ανάγεται στο μακρινό μέλλον. Το ζήτημα είναι ο προσανατολισμός όλων των προσπαθειών και των αγώνων κατά της παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης να έχει στόχο το ξερίζωμα των αιτίων και την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος . Κάθε άλλη προσπάθεια συγκαλύπτει , διαιωνίζει και εντείνει το πρόβλημα δημιουργώντας μεσαιωνικές συνθήκες στις κοινωνίες του 21^ου αιώνα.

Ο Αντώνης Σαμαράκης δίνει τη δική του ματιά στο πρόβλημα της παιδικής εργασίας στο ποίημα «Το νυχτερινό σχολά». Ο Χρήστος Νικολόπουλος το έντυσε με μουσική και ο Γιώργος Νταλάρας το ερμήνευσε.

Ώρα έντεκα και κάτι,
το νυχτερινό σχολά
κει που πέρναγες, διαβάτη,
κι ήταν όλα σκοτεινά.
Άξαφνα ένα φως τα λούζει,
ξεπροβάλλουν τα παιδιά,
μάγουλα απ” το κρύο μπούζι,
ποδαράκια σαν κλαδιά.

Ώρα έντεκα και κάτι,
τα εργατόπαιδα σχολάν.
Στάσου προσοχή, διαβάτη,
ήρωες μικροί περνάν.

Σαν φυσά το ξεροβόρι
και λυγίζουν δω κι εκεί,
άλλοι δίχως πανωφόρι,
άλλοι ακόμα νηστικοί,
αδερφάκια κουρασμένα
απ” τη δύσκολη ζωή,
όλη μέρα βουτηγμένα
στις καπνιές και στη βουή.

Ώρα έντεκα και κάτι,
τα εργατόπαιδα σχολάν.
Στάσου προσοχή, διαβάτη,
ήρωες μικροί περνάν.

Μες στη νύχτα τώρα πάνε
στο σκοτάδι το πηχτό
τα παιδιά που πολεμάνε
για το μεροκάματο.
Χέρια βρώμικα απ” τα λάδια,
μάτια κατακόκκινα,
αδερφάκια δίχως χάδια
με σφαγμένη την καρδιά.

Ώρα έντεκα και κάτι,
τα εργατόπαιδα σχολάν.
Στάσου προσοχή, διαβάτη,
ήρωες μικροί περνάν.

Ειδήσεις...

 Το ξύλινο πλοιάριο, μήκους 15 μέτρων, βρισκόταν σε κακή κατάσταση και εντοπίστηκε στα ανοικτά των Συρακουσών από περιπολικό σκάφος του ιταλικού Λιμενικού

 Ακόμη ένα σκάφος, το οποίο μετέφερε 140 μετανάστες που δήλωσαν ότι προέρχονται από τη Συρία και την Αίγυπτο, κατέπλευσε την Παρασκευή στη Σικελία, όπως ανακοίνωσε το ιταλικό Λιμενικό Σώμα. Μεταξύ των επιβαινόντων βρίσκονταν 29 γυναίκες και 31 παιδιά.  Το ξύλινο πλοιάριο, μήκους 15 μέτρων, βρισκόταν σε κακή κατάσταση και εντοπίστηκε στα ανοικτά των Συρακουσών από περιπολικό σκάφος του Λιμενικού. Ο πηδαλιούχος του πλοιαρίου ήταν Αιγύπτιος και επιχείρησε να αναμιχθεί με τους μετανάστες και να φανεί ως ένας από αυτούς, όταν οι λιμενικοί επιβιβάστηκαν στο πλεούμενο. Σύμφωνα με τον αναπληρωτή ανακριτή στις Συρακούσες, ένα διεθνές δίκτυο -που δεν έχει δεσμούς με την τοπική μαφία- βρίσκεται πίσω από τη μεταφορά των μεταναστών, κυρίως από την Υποσαχάρια Αφρική, μέσω Λιβύης και Τυνησίας προς τις ακτές της Ιταλίας το τελευταίο διάστημα. Έως το Μάιο ήταν λίγοι οι μετανάστες που κατέφθαναν στην περιοχή των Συρακουσών, όμως από τον Ιούνιο και μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ο αριθμός των αφίξεων εκτοξεύθηκε στις 5.000.Μεγάλο μέρος των νέων αφίξεων είναι πλέον πρόσφυγες που προσπαθούν να γλιτώσουν από τη βία στη Συρία και την Αίγυπτο.

Το Βήμα (23/8/2013)

 Γήπεδο υπό κατασκευή στην πόλη Μανάους της Βραζιλίας

Πραγματικά κολαστήρια και σύγχρονα κάτεργα, στα οποία χάνουν τη ζωή τους δεκάδες εργάτες, στήνουν μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες εν γνώσει και με την ανοχή των κυβερνήσεων χωρών που έχουν αναλάβει μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις όπως αποδεικνύουν πρόσφατες αποκαλύψεις από διεθνή ΜΜΕ.
Χτες, εκτενές ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας «Γκάρντιαν» ανέφερε τις συνθήκες σκλαβιάς στις οποίες δουλεύουν πολλές χιλιάδες μετανάστες εργάτες και τεχνίτες από αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας στα εργοτάξια του Lusail City στο Κατάρ στο πλαίσιο κατασκευής νέων αθλητικών εγκαταστάσεων που οικοδομούνται για τις ανάγκες του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022. Το ρεπορτάζ αναφέρει αναλυτικά τις περιπτώσεις χιλιάδων εργατών που δουλεύουν καθημερινά -επτά μέρες τη βδομάδα...- κάτω από αφόρητη ζέστη για τουλάχιστον 12 ώρες, δίχως δωρεάν πόσιμο νερό ή τρόφιμα, με μισθούς - πείνας που μετά βίας ξεπερνούν τις λίγες εκατοντάδες ευρώ, ενώ ακόμη και αυτές οι πενιχρές αποδοχές δεν τους δίνονται αφού πολλοί είναι απλήρωτοι για μήνες... Στο δημοσίευμα υπενθυμίζεται ο θάνατος τουλάχιστον 44 Νεπαλέζων εργατών εν ώρα εργασίας το τελευταίο δίμηνο, σημειώνοντας παράλληλα ότι οι εργολάβοι προκειμένου να αναγκάσουν τους εργάτες να δουλεύουν στις σύγχρονες γαλέρες για ένα κομμάτι ψωμί έχουν κατασχέσει αυθαίρετα τα διαβατήρια και τις αστυνομικές ταυτότητες των μεταναστών ώστε να μην μπορούν να φύγουν από το Κατάρ.
Παρόμοιες αποκαλύψεις για τα κολαστήρια σκλαβιάς όχι μόνον στο Κατάρ αλλά και σε άλλες χώρες του Κόλπου (π.χ. Σαουδική Αραβία) δεν είναι πρωτοφανείς, καθώς κατά καιρούς δημοσιοποιούνται ανάλογες καταγγελίες για κακομεταχείριση και βασανισμούς εργατών. Γι' αυτό και είναι κροκοδείλια τα «δάκρυα» του αντιπροέδρου της FIFA Τζιμ Μπόις που έσπευσε να εκφράσει «αποτροπιασμό» για τις σύγχρονες γαλέρες στα υπό κατασκευή γήπεδα του Κατάρ και να ζητήσει τη διενέργεια άμεσης έρευνας για την κακομεταχείριση χιλιάδων μεταναστών εργατών. Υποκριτική είναι επίσης και η στάση της κυβέρνησης του Κατάρ που καμώνεται τάχα την ανήξερη για τα εργατικά εγκλήματα που συντελούνται στο έδαφός της...

Και τα σκλαβοπάζαρα της Βραζιλίας...

Δεν είναι έτσι τυχαίο το γεγονός πως μέσα σε λίγες ώρες είχαμε παρόμοιες καταγγελίες για σύγχρονα κάτεργα και σκλαβοπάζαρα εργατών και σε μία ακόμη χώρα που έχει αναλάβει κορυφαίες διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις: τη Βραζιλία. Σύμφωνα με διεθνή δίκτυα, έρευνα βραζιλιάνικων αρχών στο διεθνές αεροδρόμιο του Σάο Πάολο αποκάλυψε έναν καταυλισμό 111 εργατών που «ζούσαν σε απαράδεκτες συνθήκες ανέχειας, ανάλογες με αυτές σκλάβων», κοντά στο εργοτάξιο μελλοντικής διεύρυνσης του αεροδρομίου για τις ανάγκες διοργάνωσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου από τη FIFA το 2014. Οπως αποκαλύφθηκε, κάποιοι από τους εργάτες που ζούσαν στους πρόχειρους καταυλισμούς πλάι στο αεροδρόμιο, έμεναν εκεί γιατί φιλοδοξούσαν να προσληφθούν κάποια μέρα, καθώς τους είχαν πείσει άνθρωποι των εργοδοτών τάζοντάς τους μισθό 625 δολαρίων το μήνα εφόσον έκαστος πλήρωνε «εγγύηση» 220 δολάρια. Μεταξύ των εργατών που έπεσαν θύματα εργοδοτών - εκμεταλλευτών ήταν και Ινδιάνοι της φυλής Πανκαρούρου που εγκατέλειψαν τις εστίες τους από τις βορειοανατολικές περιοχές της χώρας με την υπόσχεση μιας δουλειάς στο Σάο Πάολο.
  Ριζοσπάστης ( 28/9/2013)

 Μετανάστες που κατάφεραν να διασωθούν από το ναυάγιο φθάνουν με σκάφος της ακτοφυλακής στο λιμάνι της Λαμπεντούζα.

 Τουλάχιστον 130 άνθρωποι έχουν περισυλλεγεί μέχρι στιγμής νεκροί κοντά στη Λαμπεντούζα της Σικελίας, στη νότια Ιταλία, μετά το ναυάγιο πλοίου που μετέφερε 500 μετανάστες, σύμφωνα με τον δήμαρχο του νησιού, Τζούζι Νικολίνι. Το σκάφος τυλίχτηκε στις φλόγες όταν κάποιοι από τους επιβάτες άναψαν φωτιές στέλνοντας σήμα κινδύνου, με αποτέλεσμα να υπάρξει πυρκαγιά, η πλειονότητα των επιβατών να μαζευτεί στη μία πλευρά του πλεούμενου, με αποτέλεσμα το τελευταίο να αναποδογυρίσει.
Η Σιμόνα Μοσκαρέλι, εκπρόσωπος του Διεθνούς Οργανισμού για τη Μετανάστευση στη Ρώμη, δήλωσε στο πρακτορείο Associated Press ότι, κατά την εκτίμησή της, μόνον τρεις από τις 100 γυναίκες οι οποίες επέβαιναν στο πλοιάριο έχουν σωθεί, καθώς οι περισσότερες δεν γνώριζαν κολύμπι.
«Επιβίωσαν μονάχα οι δυνατοί», τόνισε η κ. Μοσκαρέλι.
Σύμφωνα με πληροφορίες, 151 άνθρωποι έχουν ήδη διασωθεί, ενώ τουλάχιστον ένα παιδί και μία έγκυος βρίσκονται ανάμεσα στα θύματα.
Οι αγνοούμενοι είναι, σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου 250.
 Οι μετανάστες κατάγονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από την Ερυθραία και τη Σομαλία και είχαν ξεκινήσει από τη Λιβύη, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και την ακτοφυλακή της Ιταλίας.
«Ανείπωτη τραγωδία»
Για «ανείπωτη τραγωγία» έκανε λόγο, μέσω μηνύματός του στο Twitter, ο ιταλός πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα.
«Η τεράστια τραγωδία στη Λαμπεντούζα είναι αβάσταχτη για κάθε άνθρωπο», δήλωσε ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών της Ιταλίας, Μαουρίτσιο Λούπι, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters.
Ο κ. Νικολίνι, από την πλευρά του, περιέγραψε το σκηνικό σαν έναν «συνεχή ζωντανό τρόμο».
Ο πάπας Φραγκίσκος, με μήνυμά του στο Twitter, καλεί τους πιστούς να «προσευχηθούν για τα θύματα του τραγικού ναυαγίου στη Λαμπεντούζα».
«Δεν υπάρχει μαγική λύση στο ζήτημα των μεταναστευτικών ροών. Εάν υπήρχε, θα την είχαμε εφαρμόσει», δήλωσε, με αφορμή την τραγωδία, η υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Έμμα Μπονίνο.
Τον Ιούλιο, ο Πάπας είχε επισκεφθεί το νησί και είχε κάνει λόγο για «οικουμενική αδιαφορία» για το δράμα των μεταναστών οι οποίοι προσπαθούν να φθάσουν εκεί.
 Ναυτεμπορική  (3/10/2013)