Μελέτα, μα έχε άγρυπνα και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή...

Δημήτρης Γληνός

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

κόσμος μικρόψυχος που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται ...

            Το φευγαλέο καμπαναριό
     Κάθε πρωί ξυπνώντας κρατάω τα κλειδιά 
    ενός κόσμου που βασίλεψα μέσα στ'   όνειρο,
    οι μύγες τρέχουν ταραγμένες σαν κάτι πολύ σπουδαίο
   να έχουν μόλις πληροφορηθεί
   οι φτωχοί όταν τους ταπεινώνουν κοιτάζουν
    στο βάθος του καπέλου τους
   σαν να'ναι εκεί  προφυλαγμένη η αληθινή τους ζωή
   πρόσωπα λησμονημένα που δε θέλουν να πεθάνουν
   τοπία εντελώς αδιάφορα σαν εκείνους που λένε πολλά
   θυμάμαι, παιδί, τα τζιτζίκια ή τις μέλισσες
   κι ύστερα τους  χαμένους συντρόφους εδώ κι εκεί
   κάποτε πιάναμε φιλίες με το άγνωστο 
   πίσω απ' τον καναπέ
   αργότερα έφτασε μια νύχτα να τραβήξεις την κουρτίνα 
   για  ν' αντικρίσεις όλο το ανεπίστρεπτο
   κι αυτή η αλλόκοτη ευδαιμονία που νιώθεις καμιά φορά,
   ακόμα κι όταν όλα γύρω σου έχουν γίνει στάχτη - ίσως
   αυτό είναι Θεός
   οι αναμνήσεις δεν έχουν οίκτο, 
   η σιωπή είναι η μόνη ελευθερία
   η ματαιότητα είναι ένας κήπος
   όπου παίζουμε τους αθανάτους
   μαντίλια αποχαιρετισμού ανεμίζουν στο βάθος -
   ποιος φεύγει;
   τι σημασία έχει,
   η μητέρα κι ο πατέρας πέθαναν, τ΄αδέλφια πέθαναν,
   περάσαν τα χρόνια - 
   ούτε τα φαντάσματά τους δεν εμφανίζονται πια,
   λοιπόν, γιατί απορείτε που βιάζομαι; 
   είναι μια γνωριμία από μιαν άλλη ζωή
    και τρέχω να την ξαναβρώ,
   στον καθένα μας υπάρχει ένα έγκλημα 
    που το'χουμε ξεχάσει
   - αλλά φοβόμαστε τον ύπνο
   ο νέος που υπήρξα πεθαίνει ακόμα μες στους καθρέφτες
   κι άλλοτε " θα χιονίζει στη Σιβηρία" σκέφτομαι, 
   αλλά θα μου  πείτε τι μ' ένοιαζε - λάθος,
   γιατί εγώ είμαι διεθνιστής και κρυώνω
   η ζωή μας στη διάθεση των άλλων
    σαν την επιγραφή ενός τάφου
   αλλά όταν εν' αστέρι πέφτει το βράδυ,
    φέρνει ειδήσεις στα παιδιά
   ή όταν φεύγουν τα πουλιά το φθινόπωρο, 
   ποιος θα χτυπήσει
   φιλικά στον ώμο το φυλακισμένο
   και συχνά τις νύχτες οι νεκροί σύντροφοι
   παραμερίζουν με κόπο τη λήθη
   για να μου στείλουν λίγα δάκρυα,
   κόσμος μικρόψυχος που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
   πάνω  απ' το δέντρο που βρέχεται - 
  ο ήχος ενός σφυριού την ώρα που βραδιάζει,
  η μυρουδιά ενός  μουσκεμένου κήπου, 
  κάποιος περαστικός - πράγματα
  απόμακρα ή ξένα που κάποτε θα τα θυμηθείς με πόνο
  κι αυτή η μυστική εύνοια που σου χαρίζεται
  όταν σ' έχουν όλοι  εγκαταλείψει
  λοιπόν, ποιος είμαι; ποιος είσαι; 
  καιρός να γνωριστούμε καλύτερα
  - ένα καμπαναριό φεύγει μες στα σύννεφα
  ω, ας μην τελειώσει αυτή η νύχτα που διαβαίνω - που 
  διαβαίνω ανυπεράσπιστος κι ωραίος....
Τάσος Λειβαδίτης , Βιολέτες για μιαν εποχή (1985), στην επιλογή ποιημάτων από τον Γιάννη Κόντο, Υάκινθοι, βιολέτες και ηλιοτρόπια, Κέδρος, Αθήνα 2008

8 σχόλια :

e-Apenanti είπε...

είναι φορές
και στίς αναρτήσεις σου πολλές,
που γνωρίζω
πως είμαι ένας ανάξιος σχολιαστής.

Καλημέρα

oikodomos είπε...

Καλημέρα.
Δεν υπάρχουν λέξεις.

sofia είπε...

Το σχόλιο σου εμμέσως με τιμά Θανάση,
αλλά δεν νομίζεις ότι αδικείς κατάφορα τον εαυτό σου και τη σχολιαστική σου δεινότητα;

sofia είπε...

Δεν υπάρχουν λέξεις οικοδόμε γιατί κυριαρχούν οι σκέψεις και τα συναισθήματα.

Να'σαι καλά

Ανώνυμος είπε...

Σοφία,
δεν θυμάμαι αν έχουμε μιλήσει για τον Ποιητή στη χώρα του Φαντάζιο.
Όταν συνειδητοποίησα ότι είχα διαβάσει ως παιδί
όλα αυτά του έγραφε για να επιβιώσει,
συγκινήθηκα πάρα πολύ.
Σου μεταφέρω τη συγκίνησή μου:

ttp://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=22735

(Αλήθεια, γιατί συγκινούμαι τόσο συχνά;
Μήπως μεγάλωσα;)

κ.κ.

sofia είπε...

Kαλησπέρα κ.κ (ανώνυμη)

δεν έχουμε μιλήσει για τον Ποιητή στη χώρα του Φαντάζιο και δεν το γνωρίζω.

Η σελίδα που μου έστειλες δεν ανοίγει.

Για τη συγκίνηση , τι να σου πω; Κι εγώ το ίδιο παθαίνω. Δεν είναι κακό όμως. Μου αρέσει περισσότερο από τη σκληράδα της νεότητας.

Ανώνυμος είπε...

Περίεργο...
Σου την ξαναστέλνω:

http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=22735

Να μια εναλλακτική:
http://tassosleivaditis.wordpress.com/tasos-livaditis-%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82/

μέσω της οποίας θα πας στο κριτικό κείμενο "Ο ποιητής στη χώρα του Φαντάζιο".
Αλλιώς, και μόνο με τον τίτλο στο google μπαίνεις στη σελίδα.


κ.κ.

sofia είπε...

Εντάξει το διάβασα. Έλειπε το h από την προηγούμενη διεύθυνση. Πολύ ενδιαφέρον, δεν το ήξερα.

Ευχαριστώ.