Μελέτα, μα έχε άγρυπνα και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή...

Δημήτρης Γληνός

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Το σχολείο που κατέβηκε σε απεργία


" Την 1η Απριλίου 1914 το συμβούλιο του κοινοτικού σχολείου του Μπέρστον απέλυσε τη διεθύντρια και τον υποδιευθυντή του σχολείου. Ενώ ήταν έτοιμοι να εγκαταλείψουν το πόστο τους και το χωριό, άκουσαν φωνές από παιδιά που διαδήλωναν και τραγουδούσαν. Τα παιδιά του σχολείου- 66 από τα 72- είχαν κατέβει σε απεργία.

Αυτή είναι η μυθιστορηματική αφήγηση εκείνης της απεργίας, η ιστορία του πώς η διευθύντρια Άννι Χίγκντον ήρθε σε αντιπαράθεση με τη διοίκηση, διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες στο σχολείο, που ήταν υγρό, κρύο και ανθυγιεινό, και του πώς ο άντρας της Τομ, ο υποδιευθυντής, αγωνίστηκε για να εξασφαλίσει δίκαιες και ανθρώπινες συνθήκες ζωής και εργασίας για τους εργάτες των αγροκτημάτων. Για όλα αυτά, οι κρατούντες αποφάσισαν να τους διώξουν.

Αλλά τα παιδιά του σχολείου πίστευαν στις καλές προθέσεις των δασκάλων τους και προχώρησαν σε απεργία. Με οδηγό ένα 13χρονο κορίτσι, διαδήλωσαν γύρω από το σχολείο με πλακάτ και αρνήθηκαν να επιστρέψουν στο σχολείο. Οι αρχές πίεσαν τους γονείς καλώντας τους σε αλλεπάλληλες δίκες και επιβάλλοντας ποινές και πρόστιμα. Η απεργία όμως συνεχίστηκε.

Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το βιβλίο αυτό είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για μια ομάδα παιδιών που ενώθηκαν για να πολεμήσουν για το καλό και το δίκαιο, είναι η ιστορία ενός σχολείου που κατέβηκε σε απεργία" 

( Εισαγωγικό σημείωμα στο βιβλίο)

Η συγγραφέας Πάμελα Σκόμπι γράφει στην αφιέρωση της " Στην Τζένετ και όλους τους δασκάλους μου- προηγούμενους, τωρινούς και μελλοντικούς" και στην αρχή του πρώτου μέρους παραθέτει τα εξής:


Ζω:


Για καθετί που χρειάζεται υποστήριξη
                                    Για τ' αύριο που βρίσκεται μακριά
 Για τ' άδικο που χρειάζεται αντίσταση                                Για το καλό που μπορώ να κάνω


( Λόγια γραμμένα στη ράχη ενός λογιστικού βιβλίου που ανήκε στον Τζότζεφ Αρτς, τον ιδρυτή των σωματείων αγρεργατών, που επισκέφθηκε ο Τομ Χίγκτον(ο μετέπειτα υποδιευθυντής) το 1909)



 Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το 1994. Κάνοντας μια έρευνα στο  internet διαπίστωσα ότι είναι διαθέσιμο από ορισμένα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία

 Αξίζει να το αναζητήσετε και να το διαβάσετε, διότι όπως γράφει η συγγραφέας στο επίλογο 

" Αυτή είναι η πραγματική αφήγηση της μεγαλύτερης απεργίας στην Ιστορία*. Όλοι όσοι αναφέρονται σε αυτό το βιβλίο υπήρξαν πραγματικά ...Το 1989 επισκέφτηκα το Μπέρστον....Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς εβδομήντα παιδιά σε ένα δωμάτιο, αλλά η Άννι, αληθινή στην περιγραφή της, είχε φροντίσει να υπάρχουν πολλά παράθυρα για καθαρό αέρα και ένα μεγάλο τζάκι με χαραγμένες πάνω τις λέξεις ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΝΘΡΩΠΙΑ.Μια πλάκα αναφέρει τα ονόματα των παιδιών που έλαβαν μέρος, και στους εξωτερικούς τοίχους αναφέρονται τα ονόματα εκείνων που συνέβαλαν στην κατασκευή του κτιρίου..."

Πάμελα Σκόμπι, Το σχολείο που κατέβηκε σε απεργία

Οι φωτογραφίες από εδώ
Burston Strike School

* Στην ιστορία της Μ. Βρετανίας στο διάστημα 1914-1939

6 σχόλια :

Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων είπε...

Συναρπαστική η αφήγηση.

υγ. να διδάσκεται στα παιδιά στα σχολεία.

καλό απόγευμα Σοφία

Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων είπε...

..ήμουν ο θ.

oikodomos είπε...

Πολύ καλή ανάρτηση.
Συμφωνώ πως πρέπει να διδάσκονται αυτά στα σχολεία. Είστε λίγοι οι εκπαιδευτικοί που προσπαθείτε και η προσπάθειά σας είναι πολύ δύσκολη. Μα είναι και ελπιδοφόρα.
Καλή δύναμη!

sofia είπε...

Προσπαθώ τουλάχιστον να τα αναφέρω μέσα από παραλληλισμούς, προτάσεις ανάγνωσης ή και δανεισμού του συγκεκριμένου βιβλίου.

Σας ευχαριστώ

Καλημέρα φίλοι μου

ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΟΣ drashstowraiokastro.blogspot είπε...

Πολύ καλή η ανάρτηση σου. Καλό θα ήταν να μπορούσαν τα παιδιά να διδαχτούν τέτοια κείμενα. Η πολιτεία μας όμως δεν το επιτρέπει γιατί τέτοιες γνώσεις δεν ωφελούν τα παιδιά.
Όσοι το προσπαθείτε είστε αξιέπαινοι.
Καλό απόγευμα.

sofia είπε...

Ευχαριστώ Αορθόγραφε

Να είσαι καλά