Μελέτα, μα έχε άγρυπνα και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή...

Δημήτρης Γληνός

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

…Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα και θα πλανηθούμε Μες στις πολύβοες πολιτείες και στις έρημες θάλασσες

13.12.43

  Θυμάσαι που σου ’λεγα: όταν σφυρίζουν τα πλοία μην είσαι στο λιμάνι.
  Μα η μέρα που έφευγε ήτανε δικιά μας 
  και δεν θα θέλαμε ποτέ να την αφήσουμε.
  Ένα μαντίλι πικρό θα χαιρετά την ανία του γυρισμού
  Κι έβρεχε αλήθεια πολύ κι ήτανε έρημοι οι δρόμοι 
  Με μια λεπτήν ακαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση 
  Κλεισμένα παράθυρα κι οι άνθρωποι τόσο λησμονημένοι 
 —Γιατί μας άφησαν όλοι; Γιατί μας άφησαν όλοι; Κι έσφιγγα τα χέρια σου
  Δεν είχε τίποτα τ’ αλλόκοτο η κραυγή μου.
 
…Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα και θα πλανηθούμε  
  Μες στις πολύβοες πολιτείες και στις έρημες θάλασσες 
  Με μιαν επιθυμία φλογισμένη στα χείλια μας 
  Είναι η αγάπη που γυρέψαμε και μας την αρνήθηκαν 
  Ξεχνούσες τα δάκρυα, τη χαρά και τη μνήμη μας 
  Χαιρετώντας λευκά πανιά π’ ανεμίζονται.  
  Ίσως δε μένει τίποτ’ άλλο παρά αυτό να θυμόμαστε.
 
  Μες στην ψυχή μου σκιρτά το εναγώνιο Γιατί.
  Ρουφώ τον αγέρα της μοναξιάς και της εγκατάλειψης
  Χτυπώ τους τοίχους της υγρής φυλακής μου και δεν προσμένω απάντηση 
  Κανείς δεν θ’ αγγίξει την έκταση της στοργής και της θλίψης μου.
 
  Κι εσύ περιμένεις ένα γράμμα που δεν έρχεται
  Μια μακρινή φωνή γυρνά στη μνήμη σου και σβήνει 
  Κι ένας καθρέφτης μετρά σκυθρωπός τη μορφή σου 
  Τη χαμένη μας άγνοια, τα χαμένα φτερά.

Μανόλης Αναγνωστάκης, Εποχές / Τα ποιήματα / 1941-1971, Νεφέλη 2000

Δεν υπάρχουν σχόλια :