Μελέτα, μα έχε άγρυπνα και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή...

Δημήτρης Γληνός

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Φθινοπωρινή ραψωδία



Ήρθε ο καιρός να θυμηθούμε
Ήρθε η ώρα να ξεκουραστούμε
από τη λάμψη των καλοκαιριών
Πίσω να στρέψουμε το βλέμμα
τον ίσκιο να γνωρίσουμε που μάς ακολουθεί
με καλυμμένο πρόσωπο

Να περπατήσουμε μαζί του σε δενδροστοιχίες
σε μονοπάτια που τα κρύβει η ομίχλη
στρωμένα φύλλα που σαπίζουν
στου φθινοπώρου τις μεταμορφώσεις
Σε πάρκα και κοιμητήρια που οι νεκροί κοιμούνται
στης επιτύμβιας πέτρας τη σκιά
τέλεια ξεδιψασμένοι
πλάι στις υπόγειες φλέβες του νερού
Οι δαίμονες που στο αίμα μας φωλιάζουν
ανίσχυροι είναι τώρα να πλανέσουν
εκείνους που επιστρέφουν από τη μεριά της νύχτας
στο βάθος της μυστικής αρχής
στο κέντρο της σκοτεινής φωτιάς
αφίνοντας εμάς τους ζωντανούς
έξω στην παγερή επιφάνεια
στο φόβο και στο κρύο της μοναξιάς
Όλα τα δάκρυα κι οι φροντίδες μας
γι' αυτούς που τίποτα δεν τους χρειάζεται
είναι γιατί φοβόμαστε να μείνουμε μονάχοι
κι ελπίζουμε, πασκίζουμε για να μάς θυμηθούν εκείνοι
Δεν μάς αναγνωρίζουν
σαν να μη μάς γνωρίσανε ποτέ
Τόσο εύκολα ξεχνούν, τόσο εύκολα ξεκόβουν
το θήλασμα από το μαστό της μέρας
Τόσο εύκολα εγκαταλείπουν
κάθε συνήθεια αποκτημένη

Μάς απορρίπτουν με τη μάσκα του προσώπου τους
μ' όλες τις πλάνες τους, τις πλάνες μας
σαν κάτι ξένο, άχρηστο ή περιττό
και παραδίνονται υποταγμένοι
στων νέων μεταμορφώσεων τη φωτιά

Ήρθε ο καιρός να θυμηθούμε
Ήρθε ο καιρός να πισωστρέψουμε το βήμα
Το δάκρυ μας να πήξει σε σκληρή αλατόπετρα
Να λάβουμε το δίδαγμα της στέρησης και της αδιαφορίας
που μάς διδάσκουν οι νεκροί
με τη γυμνότητά τους, με την τέλεια εγκατάλειψη
στον καθαρό θάνατο

Ήρθε ο καιρός να περπατήσουμε σε δρόμους
στρωμένους φύλλα που σαπίζουν στην υγρασία και τη βροχή
υπάκουα στις μεταμορφώσεις του θανάτου
Ήρθε ο καιρός να λάβουμε το δίδαγμα 
της πέτρας που ονειρεύεται ακίνητη μες στο νερό
κάτω από την ατελείωτη ροή του χρόνου
Να λογαριάσουμε την άμμο των χαμένων ημερών μας
που γλίστρισε απ' την άφρονη καρδιά μας
χωρίς να δυνηθούμε να τη σταματήσουμε
είτε να χτίσουμε μ' αυτή ένα καταφύγιο
για τη γυμνή ψυχή μας
Θάψαμε την καρδιά μας κάτω από τη σκόνη
τόσων μάταιων πραγμάτων που συνάξαμε
Κι αν μάς εδόθηκε η ζωή Αγία Δωρεά
εμείς γνωρίσαμε τον Κόσμο όπως θηρία τη λεία τους
γιατί αναμέσο μας είχαμε ανοίξει πόλεμο ανελέητο

Ήρθε ο καιρός να στοχαστούμε
να περπατήσουμε σ' ερημωμένους δρόμους
γεμάτους απ' τα φύλλα που μαδούνε
στον άνεμο και στη βροχή
σε πάρκα και σε κοιμητήρια, που αναπαύονται οι νεκροί
στην καθαρότητα μέσα του θανάτου
απαλλαγμένοι από της δίψας την οδύνη
- και μάς διδάσκουν την αγνότητα της στέρησης
της γυμνότητας την αρετή
της αυτάρκειας τη σοφία -
στο βάθος της σιωπής που η άμπωτη τούς έσυρε
σ' αντίθετη με μας φορά
στον τελευταίο κύκλο των μεταμορφώσεων
κάτω από το κάλυμμα της γης

Με υπομονή το βάρος της σηκώνουν
με τους γυμνούς των ώμων
κι εγκαταλείπονται δίχως αντίσταση
στις αφανέρωτες δυνάμεις
στη σκοτεινή μεταμορφωτική φωτιά
Το χθόνιο πυρ που κατατρώει τις σάρκες τους
σε τέφρα αλλάζει τα γυμνά τους σώματα 
αποσυνθέτει την ξεχωριστή μορφή τους
Μαζί της καταλυούνται κι οι φραγμοί
η χωριστή τους καταλύεται μοίρα
Μες στο παγκόσμιο όνειρο ξαναγυρνούν
μες στην παγκόσμια ξαναμπαίνουν μοίρα

Τώρα στης γης τη νύχτα ανήκουν δίχως όρια
οι αγαπημένοι μας νεκροί
Στο βασίλειο της πέτρας και της βλάστησης
Από άλλους δρόμους τώρα αμάντευτους γ ν ω ρ ί ζ ο υ ν
Όπως γ ν ω ρ ί ζ ε ι η πέτρα που υπομένει
στη φλόγα της υπομονής
Ο βράχος που απ' το κύμα καταλύεται
 αλυσωμένος στην ακινησία
Το δέντρο που φυλλοροεί
Όπως γ ν ω ρ ί ζ ε ι το φυτό
που δίψα ασίγαστη το δένει με το χώμα
Όπως γ ν ω ρ ί ζ ο υ ν στο σκοτάδι οι τυφλές ρίζες 
που σιγοβόσκουν την ιερή κρυμμένη φλόγα
τ η  μ υ σ τ ι κ ή  τ ή ς  ύ π α ρ ξ η ς  φ ω τ ι ά
Αυτήν που ανάβει στου άστρου και του ανθού τη σπίθα
που κουφοκαίει στης νέας βλάστησης το κύμα
κάτω απ' το χιόνι

Αυτήν που στο αίμα γίνεται ορμή ακατάλυτη
Σκοτεινή πείνα στου αγριμιού τα σπλάχνα
Φωτιά στο μάτι του όρνιου που κλωσσά
Μνήμη μακραίωνη μέσα στο σπόρο
Και φτάνοντας στον Άνθρωπο φωτίζει
το μυστικό της στην ενάργεια του Λόγου
Άγιο Πάθος λαμπαδιάζει στην καρδιά του
Σταυρός και Μαρτυρία της Αγάπης

Μα οι νεκροί μ' άλογη γνώση πια γνωρίζουν
το μέγα μυστικό
Και με την παλίρροια της καινούργιας βλάστησης
με της αύρας τους ανασασμούς στη νέα χλόη
το μήνυμά τους απ' τη μια στην άλλη άνοιξη
σε κύματα χλωρά μάς στέλνουν
Ή με τα φύλλα μάς μηνούν που σέρνουν οι βροχές
στην άμπωτη του φθινοπώρου
τ ο μ υ σ τ ι κ ό  τ ο υ ς  Κ ά λ ε σ μ α
Γιατί, όλοι οι ψίθυροι των φυλλωμάτων
κι όλα τα χρώματα των εποχών 
Γιατί, όλα τα λουλούδια κι οι καρποί
είναι των αναρίθμητων νεκρών η ομιλία.

Εδώ στην ερημία ο πόνος ο ανθρώπινος
έγινε μύθος σιωπής
Βράχος που αναβλύζει δάκρυ
μέσα στην κρύπτη του καιρού
Με χείλη πέτρινα διηγάται
κάτω απ' τον ουρανό που σιγοβρέχει
τις μέρες και τα χρόνια πάνω στην καρδιά μας
- μέσα στο γύρισμα της αλλαγής 
στου αιώνιου ρου την ακινησία -
τη Μαρτυρία της Ανθρώπινης Παρουσίας
της Αγάπης την αιώνια Κατάφαση.



Μελισσάνθη, Η εποχή του Ύπνου και της Αγρυπνίας/1950. Περιέχεται στο Οδοιπορικό με ποιήματα από το 1930 έως το 1984, που εκδόθηκε από τον Καστανιώτη το 2000, 2η έκδοση


Τα διαχωρισμένα γράμματα σε ορισμένες λέξεις είναι της ποιήτριας


2 σχόλια :

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...

Γιατί, όλοι οι ψίθυροι των φυλλωμάτων
κι όλα τα χρώματα των εποχών
Γιατί, όλα τα λουλούδια κι οι καρποί
είναι των αναρίθμητων νεκρών η ομιλία.

////////

Υπέροχο και σοφό!

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...

Προβάλλουμε και από την πλευρά μας το αξιόλογο θέμα σου στη στήλη «ΕΜΦΑΣΗ» του blog «Ευρυτάνας ιχνηλάτης». Η συγκεκριμένη στήλη βρίσκεται στην κάθετη πλαϊνή μπάρα του ιστολογίου μας και η προβολή γίνεται με απευθείας παραπομπή στο δικό σου ιστότοπο. Καλή συνέχεια…