Μελέτα, μα έχε άγρυπνα και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή...

Δημήτρης Γληνός

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Θ' αφήσω τη λευκή χιονισμένη κορυφή...

Θ' αφήσω
τη λευκή χιονισμένη κορυφή
που ζέσταινε μ' ένα γυμνό χαμόγελο
την απέραντη μόνωσή μου

Θα τινάξω απ' τους ώμους μου
τη χρυσή τέφρα των άστρων
καθώς τα σπουργίτια
τινάζουν το χιόνι
απ' τα φτερά τους.

Έτσι σεμνός ανθρώπινος ακέριος
έτσι πασίχαρος κι αθώος
θα περάσω
κάτω απ' τις ανθισμένες ακακίες
των χαδιών σου
και θα ραμφίσω 
το πάμφωτο τζάμι του έαρος.

Θάμαι το γλυκό παιδί
που χαμογελάει στα πράγματα
και στον εαυτό του
χωρίς διασταγμό και προφύλαξη.

Σα να μη γνώρισα
τα χλωμά μέτωπα
των χειμωνιάτικων δειλινών
τις λάμπες των άδειων σπιτιών
και τους μοναχικούς διαβάτες
κάτω απ' τη σελήνη
του Αυγούστου.

Ένα παιδί

Γιάννης Ρίτσος, Εαρινή Συμφωνία, Ποιήματα 1930 -1960 , τ. 1, Κέδρος 1961

Δεν υπάρχουν σχόλια :