Μελέτα, μα έχε άγρυπνα και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή...

Δημήτρης Γληνός

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Ανάσταση



" Δε σ' ακολουθώ πια" φώναξα, μα εκείνος μ' έσπρωξε , το αμάξι κατρακύλησε μες στη νύχτα , πού πηγαίναμε; στις γωνιές , με μεγάλα κάτωχρα πρόσωπα, στέκανε οι Σιωπηλοί, μόλις προφταίναμε να παραμερίσουμε για να μη μας γκρεμίσουν,
κι οι οργανοπαίχτες που ακολουθούσαν , μισομεθυσμένοι, με την ψυχή τους απροστάτευτη απ' τη βροχή, φορούσαν κάτι σταχτιά, στραπατσαρισμένα καπέλα, απ' αυτά που βρίσκονται στον ουρανό, μαζί με τα παιδιά και τους σαστισμένους,
κι αυτό το κάθαρμα ο αμαξάς προσπαθούσε να κρύψει μ' ένα σάλι το βρόμικο μούτρο του, ενώ εγώ ήξερα πως ήταν εκείνος ο αλήτης , που μια νύχτα αρνήθηκα να πιω ένα ποτήρι μαζί του ,
έπρεπε να ξεφύγω, γλίστρησα κρυφά και νοίκιασα ένα δωμάτιο  σ' ένα απόμερο ξενοδοχείο, μα όπως εκείνη τη νύχτα με μαστίγωνε η πόρνη, κι άκουγα τη θεία εκμυστήρευση , ήρθε και γονάτισε δίπλα μου,
τότε τον ακολούθησα, κι όπως βαδίζαμε, είδαμε άυπνο και χλωμό τον Σίμωνα τον Κυρηναίο,
 " πλαγιάζω στον τάφο και τρέμω, πως κάθε τόσο θα με ξανασηκώσουν"  είπε λυπημένος,
γιατί αν χρειάζονταν κάποιον να βοηθήσει για το σταυρό, πάλι αυτόν θα συναντούσαν στο δρόμο.


Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση [τ.2] Κέδρος 2003, 8η έκδοση
 20 του Απρίλη 1922, βραδιά Ανάστασης έρχεται στη ζωή ο Τάσος Λειβαδίτης.

2 σχόλια :

Γερακίνη Αλεξάνδρα. είπε...

Χρόνια πολλά Σοφία. Να είσαι πάντα γερή και δυνατή.

sofia είπε...

Ευχαριστώ Αλεξάνδρα.
Το ίδιο εύχομαι και για σένα.
Να' σαι καλά.