Μελέτα, μα έχε άγρυπνα και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή...

Δημήτρης Γληνός

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Στο άλογο μου


    Το να γράψει κανείς σ' έναν άνθρωπο, είναι ίσως εύκολο στους πολλούς. Το να γράψει σ' ένα ζώο, είναι αφάνταστα δύσκολο. Για τούτο φοβάμαι. Δεν θα τα καταφέρω.

    Τα χέρια μου έχουνε σκληρύνει από τα λουριά σου, κι η ψυχή μου από άλλη αιτία. Όμως πρέπει. Αισθάνομαι την ανάγκη. Γι΄αυτό θα σου γράψω.

    Στην αρχή δεν με ήθελες. Καταλάβαινες σε μένα τον άπραγο με το αδύνατο χέρι. Είχες δίκιο. Ίσως για πρώτη φορά έβλεπα άλογο από τόσο κοντά. Τ΄άλογα που είχα δει στη ζωή μου ήτανε στα τσίρκα, που τα δουλεύανε κοζάκοι, και στις κούρσες, που τα παίζαν οι άνθρωποι. Αυτό με είχε πειράξει. Δεν είστε προορισμένα για τόσο χαμηλές πράξεις. Ας είναι...Αυτό είναι μιαν άλλη ιστορία, καθώς λέει ο Κίπλινγκ, αυτός που τόσο σας είχε αγαπήσει και ιστορήσει.

   Το ξέρω πόσο σε κούρασα. Στραβά φορτωμένο ακολούθησες υποταχτικά στις πορείες της νύχτας. Γρήγορα γίναμε φίλοι. Με συνήθισες. Έπαψα πια να σε  χάνω μέσα στ' άλλα ζώα της Μονάδας μας. Έπαψα να μη σε γνωρίζω.

   Αν αρχίσω τα "θυμάσαι" δε θα τελειώσω ποτέ.Λατρεύω τη συντομία! Θα σου θυμίσω μονάχα τρεις νύχτες μας. ( Απορώ με τον εαυτό μου απόψε. Τόσο στοργικά δε μίλησα ποτέ σε κανένα.)

   Θυμάσαι τη νύχτα με τη βροχή; Ανελέητα κι οι δυο μουσκεμένοι, προχωρούσαμε μέσα στη νύχτα. Μόνοι. Σε οδηγούσα ή με οδηγούσες; Κάρφωνα τα νυσταγμένα μου μάτια στο νυχτερινό παραπέτασμα, όπως δεν τα κάρφωσα τότε που αναζητούσα φανάρια στη Βόρειο Θάλασσα. Η όσφρησή σου μάς έσωσε. Ένας στάβλος μάς έγινε άσυλο. Παραμερίσαμε το σανό κι ανάψαμε, μεγάλη φωτιά. Λέω, ανάψαμε. Εσύ μου΄δινες θάρρος. Ξαπλωμένος σ' άκουα να μασάς. Κατόπι σού μίλησα. Ποτέ δε συμφώνησα με τους ανθρώπους όπως τότε με σένα. Κοιμηθήκαμε συζητώντας. Εγώ ξαπλωμένος στο χόρτο. Κοιμηθήκαμε συζητώντας. Εγώ ξαπλωμένος στο χόρτο. Εσύ όρθιο. Πόσοι άνθρωποι δεν κοιμούνται όρθιοι περπατώντας δίχως να΄χουν τη δική σου νόηση; Ας είναι...

   Η δεύτερη νύχτα: Τότε που μπήκαμε μ' άλλους πολλούς μες στη μάχη. Μπορούσε κοντά από κει να κουβαλήσουμε τραυματίες. Ακούσαμε μαζί το θόρυβο του πολέμου και τον συνηθίσαμε. Πήραμε το παλικάρι με το πληγωμένο πόδι και φύγαμε. Ποτέ μου δε σε είδα πιο προσεχτικό και τόσο αλαφροπάτητο. Είχες ξεχάσει κείνο το νευρικό σου συνήθειο να πηδάς σηκώνοντας το σαμάρι. 
Τα ΄χες όλα νιώσει ίσως πριν από μένα.

    Και τώρα , η νύχτα στο βουνό με τη λάσπη: βαρυφορτωμένοι, κατάκοποι προχωρούσαμε . Είν΄αφάνταστη η λύπη κι η κακομοιριά που δοκιμάζεις σαν αισθάνεσαι να΄σαι  και να βλέπεις ανθρώπους και ζώα και τα πάντα μες στη λάσπη.

   Άλογα και μουλάρια πεσμένα  μάς κόψανε το δρόμο. Εμείς προχωρούσαμε . Άξαφνα έπεσες. Πέσαμε θέλω να πω. Με τα δυο σου πόδια  σπασμένα , με το κεφάλι χωμένο στις λάσπες. Θυμάσαι πόσο προσπάθησα. Δεν το κατόρθωσα. Πρέπει να νιώσεις καλά πως δε φταίω. Ποτέ δεν προσπάθησα τόσο. Έμεινα δίπλα σου ολόκληρη νύχτα. Πιο πέρα από μας ένας Ιταλός σκοτωμένος. Πάνω μας η Μεγάλη Άρκτος, το Βόρειο Στέμμα, ο Αστερισμός του Ωρίωνα ψιχάλιζαν φως.

  Δεν είδα ποτέ πώς πεθαίνουν οι άνθρωποι. Γύρισα πάντα τα μάτια μου από το θάνατο. Μα φαντάζομαι...

   Παύω. Φοβάμαι μήπως πω λόγο μεγάλο.

   Φυλάω ακόμα το ξυστρί και τη βούρτσα σου. Κι όταν κάποτε κι αυτά θα τα παραδώσω, θα σε φυλάξω στη μνήμη μου.

    Οι κάλοι των χεριών μου από τα λουριά σου μού είναι τόσο αγαπητοί, όσο εκείνοι που κάποτε απόχτησα στις θαλασσινές μου πορείες. Θα σου ξαναγράψω!....
                                                                                   Κούδεσι, Μάρτης 1941


Νίκος Καββαδίας, Του πολέμου, Στο άλογο μου, Άγρα, 2002, Η ΄ανατύπωση

10 σχόλια :

dimosf είπε...

Τι να πεις; Φτάνει να πεις οτι είναι ΥΠΕΡΟΧΟ; Δεν ξέρω. Μόνο να σε ευχαριστήσω για τις στιγμές αυτές. Νάσαι καλά ακριβή μου φίλη!!

sofia είπε...

Καλησπέρα Δήμο,
Λιτό και συγκλονιστικό!
Ευχαριστώ και εγώ.
Πολλά Φιλιά

Λεωνίδας Τζάνης είπε...

Απλά Υπέροχο

sofia είπε...

Καλησπέρα Λεωνίδα,

Μικρό το πεζογραφικό έργο του Καββαδία, αλλά εξαιρετικό.

Να είσαι καλά

Ανώνυμος είπε...

καλημέρα κυρία μου!!!!!!!
Ελενίτσα!

sofia είπε...

Καλημέρα Ελενίτσα μου!
Φιλάκια

Θωμάς είπε...

Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα πεζά κείμενα των ποιητών και παρατηρώ πως κι εσύ έχεις την ίδια αδυναμία.
Σε πολλές περιπτώσεις λοιπόν οι ποιητές βάζουν κάτω τους πεζογράφους, έστω κι αν παίζουν "εκτός έδρας".
Βρεττάκος, Καββαδίας, Ρίτσος, τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά.

sofia είπε...

Πράγματι έχω μιαν αδυναμία στα πεζά των ποιητών γιατί με γοητεύει η ποιητική ματιά της πεζογραφίας.

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...

Καταπληκτικό!
Πάντα Σοφία ανιχνεύεις διαμάντια.

sofia είπε...

Χαίρομαι που σου άρεσε Ευρυτάνα Ιχνηλάτη,

Ευχαριστώ